1969/70-ci illərdə TARSUS Amerikan Kollecində orta məktəbin 3-cü sinif şagirdi idim.
Sanıram, məktəbdə ilk ORTA MƏKTƏB divar qəzetini çıxaran mən olmuşdum. Qəzetimin adı: QARŞI idi. 56 il boyunca qarşıma gətirilən heç bir yeməyi soruşmadan, təhlil etmədən, yoxlamadan “yemədim”.
Yemək deyərkən, əlbəttə, həqiqi yeməyi nəzərdə tutmuram; fikir, düşüncə, etiqad, inanc, din və s. nəzərdə tuturam.
Bəzilərinin mənim bu “qarşı” olmağım xoşuna gəlmədi və məni sərt şəkildə tənqid etdilər. Hətta “bir həkimə — psixiatr, psixoloq kimi birinə görün” deyib israr edənlər də olmadı deyil. Hamısına, həqiqətən, ürəkdən təşəkkür edirəm, hüzurunuzda.
Yaxın keçmişdə, bir az da məntiqli bir təsadüf nəticəsində bu qəribə, anlaşılmaz “qarşı” israrımın tibbi baxımdan izahına çatdım.
Əgər 70 yaşdan əvvəl olsaydım, əmin olun, bu nəticəyə necə gəldiyimi nə deyərdim, nə də yazardım.
Ölkəmdə inkişaf edən “yaşam keyfiyyəti” çərçivəsində kişilərin orta ölüm yaşı 80-ə yaxın, qadınlarınkı isə 90-dan da yuxarı qalxdı. Daha sonrasını bilmirəm. Mersin kimi qarışıq, abur-cubur bir şəhərdə yaşayarkən, yolu keçəndə bir TAMPONA qurban olmayacağımızın “zəmanəti” varmı ki!
Artıq +70 yaşındayıq, rahatlıqla yazıram, qardaşım.
Bəli, mənimlə təmasda olan həkim qardaşlarım nəhayət bildirdilər ki, bu halım tibb dünyasında nadir görülən, islahı mümkün olmayan bir sıxıntı təməlinə dayanır.
Bunun adı: “toplu zihin marağı” imiş və müalicəsi, demək olar ki, mümkünsüzmüş.
Ay Allah eşqinə, bir insan özünü hər şeydən baş çıxarmağa məcbur hiss edərmi!
Yalan yox, hiss edər, dostum. Lənət olsun.
Düz dörd il əvvəl idi, əziz MEHMET ÇETO bir məqalə yazdı və dedi ki: “Mersinin yürüyən ensiklopediyası.”
Başıma gəlməyən qalmadı.
Vay anam, vay anam, mən nə imişəm… Ahh ÇETO, ahhhh ÇETO…
İNDİ vəziyyət belə olunca, “camaatın” önəmli bir qismi təbii olaraq “görək, indi bu adam nə deyəcək” deyə adamın ağzının içinə baxmazmı! Əlbəttə baxar.
Mən nə edəcəyəm indi!
Hər sözüm, hər cümləm, hər durğu işarəm dəyərli və DÜMDÜZ doğru olmaq məcburiyyətində deyilmi!
Bu prosesdə minnətdar olduğum insanları, izninizlə, bildirim: mənə göstərdikləri möhtəşəm kitabxanalarla ANAM NEMİDE XANIM və ATAM İBRAHİM BƏY…
Evimiz ölkə ortalamasının üzərində bir kitabxana idi.
Təsəvvür edə bilirsinizmi! 1968-ci ildə balaca, TARSUSLU bir uşaq, təxminən 13 yaşında… Şoloxovun “Sakit Don” kitabını oxumağa cəhd edir.
Niyə axı? Nə bilim, ay qardaş, Donun Rusiyada önəmli bir çay olduğunu.
Mən onu “İÇ PALTARI” sanmışdım, o maraqla oxumağa başlamışdım, amma kitabı çox sevmişdim.
Sonra məni sarsıdan ikinci kitab: Fransız inqilabının sonrasını anladan “Allahlar Susamışdı” / Anatole France…
Ay bu necə Allah imiş, üstəlik susayırmış. Oxuya bilməmişdim, yaxşı xatırlayıram.
Yəni kobud desək, bu torpaqların “solçusu, sağçısı, dindarı” və sairəsi məni qəbul etmədi, edə bilmədi, kim bilir, bəlkə də işlərinə gəlmədi.
Vallah, “+70”in gözəlliyini yaşadığım bu günlərdə heçmi, heç vecimə deyil.
Ha, bu arada SOLA yaxınlaşmadım deyil. Əlbəttə, yaxınlaşdım.
Mənim kimi bir adamdan MHP-li, Refahlı və s. olardımı!
Olmazdı, əlbəttə.
Amma zaman içində onların incə damarlarını da öyrənmişdim.
Bütün bunları sizə +70 yaşın hörmətinə anlatacağam.
ŞƏRHLƏR