Biz “homo sapiens sapiens”lər təbiətdə öləcəyini bilən yeganə canlı növüyük. Bir o qədər də ölümü qəbul etməyən, bu uğurda dinlər yaradan–uyduran bir növük…
Adam pisin də pisi… “Ölənin arxasınca danışılmaz” deyərik, susar, pısarırıq, riyakarca. Nə dəhşətli ikiüzlülükdür bu davranış. Əlbəttə, əlinə borazan alıb tabutunun başında adamın keçmişini ortaya tökmək də olmaz.
Amma “gərəkli olduğu” hallarda, uyğun şəkildə çirkli paltarlar ortaya çıxarıla bilər.
Köhnə bir Mersin Respublika prokuroru dostumun otağında (xahişi ilə, növbətçi olduğu vaxt yanında olmağımı istəmişdi) bir dəstə ensest işinə baxırdıq. Əlli yaşlarında bir kişi içəri alındı. Kostyumlu, salon bəyi görkəmində. O anda 16 yaşında olan öz qızına, 12 yaşından bəri təcavüz edirmiş. Ana artıq dözə bilməmiş, “ölümdən o yana yol yoxdur” deyib, nə olursa-olsun, “ərini” prokurorluğa şikayət etmişdi.
İndi bu alçaq öldükdə, arxasınca nə deyiləcək?!
Nə isə…
Biz səhnə, pərdə və ekran ulduzlarına heyranıq. Heyranıq nə demək, taparız. Onların bir xəyal məhsulu, əyləncə vasitəsi olduqlarını bir anda unudarıq, heç ağlımıza da gətirmərik.
Heç ağlımıza gətirmərik ki, onları bu “səviyyəyə” biz gətirdik.
İllər əvvəl yalnız radio və kino vardı. Sonra televiziya həyatımıza girdi. İndi isə “Facebook–Twitter–TikTok–Instagram” deyilən bir yığın “burun halqamız” var, yaradanımıza şükür. Vaxtilə 500–600 nəfərlik kino salonları vardı, indi ən çoxu 150–200 nəfərlik.
Amma elə “ağ pərdə” əsərləri var ki, sanki müqəddəs mətn kimidir; insana yüksək şüur və əxlaq qazandırır:
Dersu Uzala – Yeddi Samuray – Amarcord – Sevmək Zamanı (Metin Erksan) – Havada Bulut (Sait Faik / TRT serialı)…
Bir də elə “tamaşaçı” kütləsi (yəni vizual istehlakçı) var ki, bir televiziya serialının qəhrəmanı öldürüldükdə, az qala ölkə üzrə milli matəm elan ediləcəkdi – 1980-dən əvvəl. Falkonetti hadisəsini yalnız yaşı 50-dən yuxarı olanlar xatırlayar.
O nədir ki!
Kurtlar Vadisi serialındakı bosniyalı əsilli qəhrəman Çakır (Volkan Kaynarca) Mematiyə vurdurulub öldürülmüşdü, xatırladınızmı?
Yaxşı. İndi İstanbulda bosniyalı köçkünlərin gəlib qurduğu və sonradan rayon olan Yeni Bosna var.
Elə məhz orada, xəyali serial qəhrəmanı “Çakır” üçün, yeni bosnalılar mərkəz məscidlərində “ölüm mövludu” keçirsinlərmi?
İNDİ DİQQƏT, ZƏHMƏT OLMASA:
Mersin Böyükşəhər Bələdiyyəsi, qəfil bir addımla, vaxtilə aktyorluq etmiş, ununu ələyib divardan asmış, ABŞ-ın New Jersey ştatına köçmüş və orada ürək tutmasından vəfat etmiş Tolga Savacının nədənsə ölüm ildönümünü “xatırlamaq” ehtiyacı duyub.
Qısa Tolga Savacı həyat xülasəsi:
Akif Tolga Savacı (6 may 1963, İstanbul – 26 fevral 2024, New Jersey), türk model və aktyoru.
Həyatı:
Akif Tolga Savacı 6 may 1963-cü ildə İstanbulda anadan olub. Bacısı keçmiş model Sibel Savacı, həmçinin Zeynep Savacı adlı bir bacısı da var.
Fransız Kollecini bitirib. 1983-cü ildə model təhsili almaq üçün İtaliyaya gedib. İki il İtaliya, Almaniya və Fransada model kimi çalışıb, su topu oynayıb. Gəncliyində bir müddət motosiklet yarışlarında da iştirak edib.
1985-ci ildə “Arzu” filmi ilə Banu Alkanla baş rolda oynayaraq aktyorluğa başlayıb. Daha sonra Hülya Avşarla “Tapılacaq Qadın” və “Sekretar” filmlərində rol alıb.
İlk həyat yoldaşı Aylin Livaneli ilə 1992–1993-cü illərdə Show TV-də “Coke’n Roll” adlı musiqi proqramı aparıb. İkinci həyat yoldaşı Özlem İbrahimoğlu ilə evli olduğu dövrdə Dalyanda iki il “Kano” adlı butik otel işlədib. Üçüncü evliliyini yazıçı Nermin Bezmenlə edib. ABŞ-ın New Jersey ştatına köçdükdən sonra klassik avtomobillərin baxımı ilə məşğul olub.
Savacı 26 fevral 2024-cü ildə New Jersey-də 60 yaşında ürək tutmasından vəfat edib. 2 mart 2024-cü ildə orada dəfn olunub.
ŞƏRHLƏR